Aeternum to francuska firma z pasją do tradycji i legend. Bretania żyje rytmem mniej lub bardziej znanych legend, mitów i praktyk magicznych: Brocéliande, Merlina, wróżki Viviane, alei megalitycznych i wielu innych. Aby przybliżyć to dziedzictwo, będziemy regularnie publikować mało znane legendy z historii Bretanii.
W tym tygodniu kierujemy się na północ Finistère, na jedno z najpiękniejszych wybrzeży Bretanii, w stronę Kerlouan, na przylądek Neïz Vran, z którym wiąże się legenda o rycerzu Branie...

To właśnie tutaj dawna legenda umieszcza epicką bitwę, którą Even le Grand stoczył w X wieku z najeźdźcami przybyłymi z Północy.
Even, słynny bretoński wódz, zdołał odeprzeć napastników i zmusić ich do pospiesznego odwrotu. Podczas ucieczki najeźdźcy pojmali jednak kilku jeńców, wśród których znalazł się ukochany wnuk hrabiego Evena, młodzieniec znany jako Bran, co oznacza „kruk”. Bran, boski ptak Celtów, już nigdy nie ujrzy wybrzeży swojej ojczyzny, Bretanii.
Minęły lata i stulecia, ale pamięć o tej bitwie pozostaje wyryta w krajobrazie Neïz Vran. Nad brzegiem dominuje duży dąb, majestatyczny i imponujący, będący symbolem odporności i pamięci o starożytnych czasach.
Co roku w listopadzie, gdy księżyc świeci wysoko na niebie, na gałęziach tego dębu gromadzą się ptaki morskie. Ptaki te, o czarno-białym upierzeniu, noszą na czole dziwną plamę krwi. W środku nocy pojawia się wówczas zmęczony młody kruk i siada na samym szczycie dębu. Głosem pełnym tęsknoty i smutku szepcze:
"Śpiewajcie, śpiewajcie dla mnie, ptaszki mojego kraju, wy, którzy nie zmarliście daleko od Bretanii."

Na to wezwanie ptaki rozpoczynają urzekającą pieśń o tak głębokim pięknie, że nawet morze zastyga, fale nieruchomieją, a wiatr przestaje wiać, tworząc świętą ciszę, w której można słuchać tej melodii.
Jeśli znajdziesz się w tej okolicy, potraktuj ciszę jako chwilę wsłuchania i zwracaj uwagę na okoliczne kruki.






























