Aeternum jest francuską firmą zafascynowaną tradycjami i legendami. Bretania żyje w rytmie mniej lub bardziej znanych opowieści, mitów i praktyk magicznych, takich jak Brocéliande, Merlin, wróżka Wiwiana, megalityczne aleje i wiele innych. Aby przybliżyć to dziedzictwo, będziemy regularnie publikować mniej znane legendy wywodzące się z historii Bretanii.
Poznajmy wspólnie legendę o Wróżce Ostrokrzewu. Warto zaznaczyć, że jest to swobodna interpretacja opowieści Adolphe’a Oraina opublikowanej w 1904 roku.
W urokliwej gminie Essé w departamencie Ille-et-Vilaine znajduje się miejsce owiane tajemnicą: dolmen Roche-aux-Fées. Ten pradawny zabytek, złożony z 43 ogromnych bloków łupku ułożonych z niemal nadprzyrodzoną precyzją, był niegdyś otoczony rozległym lasem, niemym świadkiem minionych epok. Według innej legendy bloki te miały ustawić tutaj wróżki, stąd nazwa dolmenu.
W opowieści małżeństwo Jérôme i Gertrude mieszkało w skromnej chacie w Essé. Każdego dnia ciężko pracowali w lesie, ścinając drzewa, aby zarobić na życie. Pewnego wieczoru, gdy odpoczywali wyczerpani i rozczarowani swoim ubogim losem, zaczęli narzekać na trudności codziennego życia.
Nagle ich uwagę przyciągnął dziwny odgłos. Zdawało się, że dochodzi od potężnego ostrokrzewu, który majestatycznie wznosił się obok chaty. Ku ogromnemu zdziwieniu małżonków z drzewa zeszła zachwycająca istota. Była to Wróżka Ostrokrzewu, uosobienie wdzięku, z wieńcem z ostrokrzewu na głowie i czerwonymi jagodami zdobiącymi uszy.

Poruszona ich skargami wróżka podarowała im sakiewkę z niewyczerpanym zapasem złotych monet. Postawiła jednak warunek: nigdy nie wolno im było próbować odkryć, co kryje się w tajemniczym garnku zakopanym w samym sercu Roche-aux-Fées. Jérôme i Gertrude uroczyście obiecali dotrzymać tego warunku.

Początkowo żyli w euforii, wydając złoto bez opamiętania. Wkrótce jednak luksus i bezczynność zaczęły ich nużyć. Zwłaszcza Gertrude nie mogła uwolnić się od ciekawości, co znajduje się w zakopanym garnku.
Pewnego wieczoru, nie mogąc dłużej wytrzymać, potajemnie udała się do Roche-aux-Fées. Mimo błagań Jérôme’a wykopała garnek i otworzyła go. W środku nie znalazła skarbu, lecz popiół i kości. Otwarcie naczynia oznaczało złamanie obietnicy, a złoto z sakiewki natychmiast zniknęło.
Gdy małżonkowie opłakiwali swoją stratę, Wróżka Ostrokrzewu pojawiła się ponownie i wytknęła im niedotrzymanie słowa. Przypomniała ich wcześniejsze uwagi o upadku Ewy i podkreśliła ironię ich własnego postępowania. Nieposłuszeństwo przypieczętowało ich los.

Wróżka zniknęła, pozostawiając Jérôme’a i Gertrude w jeszcze większej biedzie. Stracili nie tylko przelotne bogactwo, lecz również prostotę życia i zadowolenie, które wcześniej czerpali ze swojej ciężkiej pracy.
Tak kończy się legenda o Wróżce Ostrokrzewu. Jej echo trwa przez wieki jako ponadczasowe ostrzeżenie przed chciwością i przypomnienie o znaczeniu dotrzymywania obietnic. Opowieść ukazuje, że prawdziwe skarby życia często znajdują się w tym, co już posiadamy, i w umiejętności doceniania prostych rzeczy.






























